 |
|
|
O Luchd-Tuinich Ann Am Baile A' Ghr'adh! Tha gaothan marbhteach a' sèideadh air a' choinneil bith-bhuan is tha àilleachd na h-òige neàmhaidh air a chòmhdach le dorchadas an duslaich. Tha eucor air a dheanamh air prìomh righ a' ghràidh le luchd an eu-ceartais agus tha calaman na diadhachd 'na phrìosanach ann an spèirean nan comhachag. Tha luchd-fuireach ann'am pàilliuin na glòire agus an còmhian nèamhaidh a' gul 'sa' caoidh ann fad is a tha sibhse gabhail tàimh ann an rioghachd na mi-chdraim agus sibh 'gar meas fhèin mar na fior charaidean. Cho faoin is tha bhur beachdan! |
|
A áitritheoirí Chathair An Ghrá! Tá séideáin shuthaine ag gabháil den choinneal shíoraí agus tá áilleacht an mhacaoimh neamhaí fialaithe faoi dhorchadas na luaithe. Tá éagóir déanta ag lucht an ansmachta ar phríomhfhlaith an ghrá agus tá colm na naofachta ina luí i ngéibheann faoi ingne ulchabhán. Tá áitritheoirí phailliún na glóire agus an slua neamhaí ag caoi agus ag olagón fhad agus atá sibhse ag déanamh suaimhnis i ríocht na neamh-aire agus sibh do bhur meas féin bheith ar na cairde fíora. Nach baoth a samhlaíonn sibh daoibh féin! |
O Dwellers in the City of Love! Mortal blasts have beset the everlasting candle, and the beauty of the celestial Youth is veiled in the darkness of dust. The chief of the monarchs of love is wronged by the people of tyranny and the dove of holiness lies prisoned in the talons of owls. The dwellers in the pavilion of glory and the celestial concourse bewail and lament, while ye repose in the realm of negligence, and esteem yourselves as of the true friends. How vain are your imaginings!
24 |
O Sibhse Tha Gòrach Aig A Bheil Ainm A Bhith Glic! Carson a tha còmhdach nam buachaillean oirbh an nuair a tha sibh, o'n taobh a staigh, 'nar madaidhallaidh sanntachadh mo threud? Tha sibh eadhon mar an reui, a dh'èireas roimh bhriseadh fàire, is ged a tha i dèairach agus boilisgeach, a tha a' treòireachadh luchd-turuis mo bhaile air seachran gu slighean a chum sqrios. |
|
A Dhream Atá Amaideach Ach a Bhfuil Cáil Na Heagna Oraibh! Cén fáth a gcaitheann sibh feisteas tréadaithe nuair atá sibh i ndiaidh dul i riocht mac tíre den taobh istigh agus sibh leagtha ar mo thréad? Tá sibh mar a bheadh réalta ann a éiríonn roimh bhánú an lae agus, cé go bhfuil cuma lonrach, dhealraitheach uirthi, a chuireann taistealaithe mo chathrach ar seachrán isteach i slite ifrinn. |
O Ye that are Foolish, yet have a Name to be Wise! Wherefore do ye wear the guise of shepherds, when inwardly ye have become wolves, intent upon My flock? Ye are even as the star, which riseth ere the dawn, and which, though it seem radiant and luminous, leadeth the wayfarers of My city astray into the paths of perdition.
25 |
O Sibhse Tha Mas Fior Ceart Ach Tha Truaillidh A Staigh! Tha sibh mar uisge glan ach geur a tha coimhead fìor-ghlan ach an uair a bhlaisear air leis a' Bhreitheamh naomh cha ghabhar aon deur dheth. Gu firinneach, faighidh am boillsgeadh grèine araoin air an duslach is air an sgàthan ach tha an athshoilise cho eadar-dhealaichte is a tha an reul bho'n talaimh; seadh, tha an t-eadar-dhealachadh do-thomhais. |
|
A Dhream Ar a Bhfuil Cuma Bhreá Ach Atá Bréan Istigh! Tá sibh cosúil le huisce atá gléineach ach go bhfuil sé searbh, a bhfuil cuma fíoruisce ghléighil air den taobh amuigh ach nuair a fhéachann an Measúnóir diaga é nach nglacfaidh sé le hoiread is deoir amhain de. Go deimhin, titeann an ga gréine ar an luaith agus ar an scáthán mar an gcéanna ach tá difríocht eatarthu seo maidir leis an scáil a chaitheann siad air faoi mar atá idir an réalta agus an chré. Ní hea, is dothomhaiste an dífríocht atá eatarthu! |
O Ye Seeming Fair yet Inwardly Foul! Ye are like clear but bitter water, which to outward seeming is crystal pure but of which, when tested by the divine Assayer, not a drop is accepted. Yea, the sun beam falls alike upon the dust and the mirror, yet differ they in reflection even as doth the star from the earth: nay, immeasurable is the difference!
26 |
O Mo Charaid 'San Fhocal! Beachdaich greis! An cuala thu riamh gum bu chòir do charaid agus nàmhaid tàmh 'san aon chridhe? Tilg a mach an coigreach ach an tig an caraid a steach do do dhachaidh. |
|
A Chara In Ainm! Déan machnamh tamall! Ar chuala tú riamh gur chóir go mairfeadh an cara agus an namhaid san aon chroí amháin? Caith amach an coimhthíoch, mar sin, le go rachaidh an Cara isteach ina bhaile. |
O My Friend in Word! Ponder awhile. Hast thou ever heard that friend and foe should abide in one heart? Cast out then the stranger, that the Friend may enter His home.
27 |
O Mhic An Duslaich! Gach nì air thalaimh agus nèamh shonruich mi dhuit ach a mhàin an cridhe daonna a rinn mi 'na àite-tuinich do 'm àilleachd agus do mo ghlòir: an deidh sin thug thu mo thaigh 's mo dhachaidh do neach eile: is chan 'eil uair a shir taisbeanadh mo ghlòir a dhachaidh fhèin, fhuair e strainnsear innte, agus, gun dachaidh, rinn e cabhag gu teàruinteachd an fhir-gaoil. A dh'aindeoin sin cheil Mi t'uaigneas is cha do mhiannaich Mi do nàire. |
|
A Mhic Na Luaithe! Tá gach a bhfuil ar neamh agus ar talamh geallta agam duit diomaite de chroí an duine dá ndearna mé áit chónaí m’áilleachta agus mo ghlóire; ach thug tusa mo bhaile agus m’aitreabh do dhuine eile seachas mé. Agus cibé uair a d’iarr taispeánadh mo naofachta a áit chónaí féin ba dhuine stráinséartha a fuair sé ann agus dheifrigh sé féin, gan teach gan treibh, go dtí tearmann an Leannáin. Ina dhiaidh sin is uile, tá do rún coinnithe faoi cheilt agam agus ní raibh mé i bhfáthach le tú a náiriú. |
O Son of Dust! All that is in heaven and earth I have ordained for thee, except the human heart, which I have made the habitation of My beauty and glory; yet thou didst give My home and dwelling to another than Me; and whenever the manifestation of My holiness sought His own abode, a stranger found He there, and, homeless, hastened unto the sanctuary of the Beloved. Notwithstanding I have concealed thy secret and desired not thy shame.
28 |
O Brìgh Na Dùrachd! Aig iomadh briseadh-fàire thionndaidh mi bho rìoghachd nan eilthireach gu do dhachaidh agus fhuair mi thu air leabaidh sòlais air do thoirt suas do dhaoine eile ach Mise. An sin, eadhon mar seal an spioraid, thill mi gu rìoghachd na glòire nèamhaidh is cha do luaidh mi e 'nam ionadan dìomhair do na feachdan naomha. |
|
A Shamhail Na Hainmhéine! Is iomaí maidin, le bánú an lae, a thiontaigh mé ó ríocht an Do-Chuimsithigh go dtí d’aitreabhsa agus fuair mé ar leaba do shócúlachta tú agus tú gafa le dream eile seachas mé féin. Leis sin, mar a bheadh splanc an spioraid ann, d’fhill mé ar ríocht na glóire neamhaí agus níor luaigh mé é le sluaite na naofachta i mo thearmann sna Flaithis. |
O Essence of Desire! At many a dawn have I turned from the realms of the Placeless unto thine abode, and found thee on the bed of ease busied with others than Myself. Thereupon, even as the flash of the spirit, I returned to the realms of celestial glory and breathed it not in My retreats above unto the hosts of holiness.
29 |
O Mhic An Duais! A dithreabh neo-ni le creadh m'òrdugh thug Mi thu gu bith is shonruich Mi qu t'fhoghiurp gach ni' sa' chruthachadh agus brìgh gach uile nì cruthaichte. Mar sin, mus tàinig thu a boig do mhàthar chuir mi air leth dhuit dà thobair bhainne Joinnirich, sùilean gu coimhead thairis ort agus cridheachan qu do ghràdhachadh. As mo choibhneas gràilh fo-sgàile mo thròcair dh'altruim Mi thu, agus dhìon Mi thu le brìgh Mo Ghràis agus M'fhàbhair. Agus be mo mhiann ie seo gum buannaicheadh tu mo rìoghachd shìorruidh is gum biodh tu airidh air Mo thiodhiacan diòmhair. Is an dèidh sin dh'fhuirich thu neoshuimneach agus an uair a thainig thu gu inbhe, chuir tho, Mo thiodhiacan diomhair ann an neoshuim is lìon thu thu fhein le do bheachdan faoin ann an dòigh is gun dh'fhàs thu dìochuimhneach, agus a' tionndadh air faibh bho dhorsan do charaid gun mhair thu ann an cùirtean mo namhaid. |
|
A MHIC NA FéILE! As fásaigh na neamhní le húir mo chomhairle nocht mé tú agus d’ordaigh mé do d’oiliúint gach aon adamh dá bhfuil ann agus bunús na cruthaíochta. Dá thairbhe sin, sular tháinig tú as broinn do mháthar, cheap mé duit dhá thobar de bhainne lonrach, súile le faire os do chionn agus croí le tú a ghráú. De bharr mo charthanachta, faoi scáth mo thrócaire, chothaigh mé tú agus chosain mé tú de thairbhe mo ghrásta agus m’fhabhair. Ba é an cuspóir a bhí agam leis seo uile chun go dtiocfá ar mo thiarnas síoraí agus go dtuillfeá mo thíolaicí dofheicthe. Agus ina dhiaidh sin féin lean tú den neamhaird, rinne tú faillí, agus tú i mbun do mhéide, i mo thíolaicí agus chuaigh le do smaointe gan chéill i gcruth is gur éirigh tú neamartach amach is amach agus, ag aistriú ó ursain an Charad, gur chónaigh i gcúirteanna mo namhad. |
O Son of Bounty! Out of the wastes of nothingness, with the clay of My command I made thee to appear, and have ordained for thy training every atom in existence and the essence of all created things. Thus, ere thou didst issue from thy mother's womb, I destined for thee two founts of gleaming milk, eyes to watch over thee, and hearts to love thee. Out of My loving-kindness, 'neath the shade of My mercy I nurtured thee, and guarded thee by the essence of My grace and favour. And My purpose in all this was that thou mightest attain My everlasting dominion and become worthy of My invisible bestowals. And yet heedless thou didst remain, and when fully grown, thou didst neglect all My bounties and occupied thyself with thine idle imaginings, in such wise that thou didst become wholly forgetful, and, turning away from the portals of the Friend didst abide within the courts of My enemy.
30 |
O Thràill An t-Saoghail! Is iomadh briseadh-fàire shéid uspag mo choibhneas- gràidh thairis ort is fhuair i thu air leabaidh na mì-shuim 'na do throm chadal. A caoidh, an sin, do chrannchuir thill i, thill i as an tàini'g i'. |
|
A Mhogh De Chuid An Tsaoil! Is iomaí maidin, le bánú an lae a shéid aithleá mo chineáltais ghrámhair tharat agus fuair tú i do chodladh go séimh ar leaba na neamh-aire. D’fhill sé leis sin, agus é ag caoi do cháis, ar an áit as ar tháinig sé. |
O Bond Slave of the World! Many a dawn hath the breeze of My loving-kindness wafted over thee and found thee upon the bed of heedlessness fast asleep. Bewailing then thy plight it returned whence it came.
31 |
O Mhic Na Talmhainn! Mas toil leat Mi na sir neach eile, ma tha thu airson amharc air M'àilleachd dùin do shùilean air an t-saoghal agus na tha ann; or cha chòmhnuich mo thoil-sa agus toil neach eile, samhail teine agus uisge, còmhia anns an aon chridhe. |
|
A Mhic Na Cré! Arbh áil leat mise bheith agat? Ná hiarr neach eile ach mé. Agus arbh áil leat féachaint ar m’áilleacht? Dúin do shúile ar an saol agus ar a bhfuil ann. óir ní fhéadann mo thoilse agus toil duine eile seachas mé, ach oiread le tine agus uisce, cónaí i dteannta a chéile san aon chroí amháin. |
O Son of Earth! Wouldst thou have Me, seek none other than Me; and wouldst thou gaze upon My beauty, close thine eyes to the world and all that is therein; for My will and the will of another than Me, even as fire and water, cannot dwell together in one heart.
32 |
O Shrainnseir Caidrichte! Tha coinneal do chridhe laiste le làimh mo chumhachd, na cuir as e le gaothan cola-dhìtreach féinealachd agus boil-inntinn. Is e ìocshlaint do thrioblaidean uile cuimhneachadh ormsa—na dìochuimhnich e. Dean mo ghràdh-sa t'ionmhas agus aitruim E eadhon mar do fhradharc is do bheatha. |
|
A Choimhthioch An Charadais! Lasadh coinneal do chroí ag lámh mo chumhachta. Ná múch le frithghaotha an leithleasa agus na hainmhéine í. Is í mo chuimhnese cneasaí d’anró uile, ná dearmad í! Déan do mhaoin de mo Ghrá-sa agus cothaigh mar do radharc agus mar do bheatha féin é! |
O Befriended Stranger! The candle of thine heart is lighted by the hand of My power, quench it not with the contrary winds of self and passion. The healer of all thine ills is remembrance of Me, forget it not. Make My love thy treasure and cherish it even as thy very sight and life.
33 |
O Mo Bhràthair! Eisd ri briathran taitneach no theanga milbhriathrach agus òl sruthain mo dhiadhachd dìomhair bho mo bhilean mìlseach. Cuir sìol mo ghliocais diadhaidh ann an talamh flor-ghlan do chridhe agus uisgich iad le uisge a' cheartais ach am fàs sìthein mo ghliocais agus m'èoiais ùr agus gorm ann am baile naomh do chridhe. |
|
A Bhráthair! éist le briathra aoibhinne mo theanga milse agus ól deoch as sruthán na naofachta mistiúla ó mo bheola dá sileann deora mar a bheadh siúcra ann. Cuir síolta na heagna diaga i gcré ghlan do chroí agus déan iad a fhliuchadh le huisce na cinnteachta le go dtiocfaidh buthaí m’eolais agus m’eagna chun cinn agus iad glas, úr i gcathair bhiannaithe do chroí. |
O My Brother! Hearken to the delightsome words of My honeyed tongue, and quaff the stream of mystic holiness from My sugar-shedding lips. Sow the seeds of My divine wisdom in the pure soil of thy heart, and water them with the water of certitude, that the hyacinths of My knowledge and wisdom may spring up fresh and green in the sacred city of thy heart.
34 |
O Luchd-Fuireach Mo Phàrrais! Le làmhan Mo choibhneis-gràidh chuir Mi ann an gàrradh diadhaidh Mo Phàrrais craobh nuadh do ghràidh is do chàirdeis agus dh'uisgich Mi i le mill cùbhraidh Mo ghràis maoth: a nis on tha am measan air a thighinn dean stri ach am bi i air a dion is nach loisgear i le lasair miann agus oil-inntinn. |
|
A Lucht Aitribh Mo Pharthais! Le lámha na carthanachta tá crann óg do ghrá agus do pháirte curtha agam i ngairdín naofa an pharthais agus le dea-cheathanna mo ghrásta chineálta tá sé fliuchta; anois nuair atá uair a thorthaithe tagtha, déan tréaniarracht le go gcosnófar é agus gan é a ídiú ag lasair na dúile agus na hainmhéine. |
O Dwellers of My Paradise! With the hands of loving-kindness I have planted in the holy garden of paradise the young tree of your love and friendship, and have watered it with the goodly showers of My tender grace; now that the hour of its fruiting is come, strive that it may be protected, and be not consumed with the flame of desire and passion.
35 |
O Mo Chàirdean! Cuiribh as lòchran na mearachd agus lasaichibh 'nar cridheachan biùgan bith-bhuan an treòireachaidh naoimh. Oir chan fhada a ghabhas britheimh a' chinne-daonna, ann an làthaireachd diadhaidh an Fhir-gràidh, nì sam bith ach an subhailce as glaine agus na gnìomhan diadhachd as òirdheirce. |
|
A Chairde! Múchaigí lampa an mhearbhaill agus lasaigí i bhur gcroí istigh solas an eolais dhiaga. óir tiocfaidh an t-am roimh i bhfad nach nglacfaidh measúnóirí an chine dhaonna i láthair Grá ar n-anama ach le fíréantacht ró-ghlan agus le gníomhartha beannaithe gan smál. |
O My Friends! Quench ye the lamp of error, and kindle within your hearts the everlasting torch of divine guidance. For ere long the assayers of mankind shall, in the holy presence of the Adored, accept naught but purest virtue and deeds of stainless holiness.
36 |
O Mhic An Duslaich! Tha iadsan glic nach labhair mur 'eil èisdeachd aca, eadhon mar fhear-giùlain a' chupain nach tairg an cupan mur eil fear-siridh ann agus an suiridhiche nach glaodh a daingneachd a chridhe gus an dearc e air àilleachd a leannain. Mar sin cuir siol gliocais agus foghiuim ann an talaimh glan a' chridhe agus cum e falaichte, gus an èirich sithein a' ghliocais naoimh as a' chridhe an àite thighinn a salchair agus creadh. |
|
A Mhic Na Luaithe! Is den dream crionna iad siúd nach labhróidh go dtí go dtabharfar éisteacht dóibh faoi mar nach dtairgeoidh dáileamh a chupán go dtí go bhfaighidh sé duine a bheadh á iarraidh ná nach nglaofaidh fear grá amach ó íochtar a chroí go dtí go bhféachfaidh sé ar áilleacht a leannáin. Ar an ábhar sin cuir síolta na heagna agus an eolais i gcré ghlan an chroí agus coinnigh i bhfolach iad go dtí go dtiocfaidh buthaí na heagna diaga chun cinn sa chroí agus ní sa chré agus se láib. |
O Son of Dust! The wise are they that speak not unless they obtain a hearing, even as the cup-bearer, who proffereth not his cup till he findeth a seeker, and the lover who crieth not out from the depths of his heart until he gazeth upon the beauty of his beloved. Wherefore sow the seeds of wisdom and knowledge in the pure soil of the heart, and keep them hidden, till the hyacinths of divine wisdom spring from the heart and not from mire and clay.
|
| Anns à chaid shreath den Chlàr tha e sgriobhte agus ann an dion taigh-aoraidh an Tighearna tha e falaichte. |
|
Sa chéad líne den Táibléad is é atá scríofa agus curtha i gcuntas agus folaithe i dtaibearnacal Dé: |
In the first line of the Tablet it is recorded and written, and within the sanctuary of the tabernacle of God is hidden:
37 |
O Mo Sheirbhisich! Na tréig uachdranachd shiorruidh airson ni nach mair is na cuir bhuat uachdranachd neamhaidh airson iarrtas shaoghalta. Is e seo abhainn na beatha shiorruidh a tha sruthadh a fuaran peann na trocair; is buidheach dhoibhsan a dh'òlas. |
|
A Sheirbhíseach! Ná tréig an tiarnas síoraí ar mhaithe leis an ní a rachaidh i léig agus ná cuir uait an flaitheas neamhaí ar mhaithe le hainmhian shaolta. Is í seo abhainn na beatha síoraí a ritheann ó thobar pheann an trócairigh. Is méanar dóibh siúd a ólann aisti. |
O My Servant! Abandon not for that which perisheth an everlasting dominion, and cast not away celestial sovereignty for a worldly desire. This is the river of everlasting life that hath flowed from the well-spring of the pen of the merciful; well is it with them that drink!
38 |
O Mhic An Spioraid! Bris do phrìosan as a cheile agus mar ainneamhag a' qhaoil dìrich do iarmailt na diadhachd. Trèig thu fhèin agus, làn de spiorad na trocair, dean tàmh ann an rioghachd na diadhachd nèamhaidh. |
|
A Mhic An Spioraid! Réab d’éanadán as a chéile agus, mar a bheadh féinics an ghrá ann, éirigh in airde chun firmimint na naofachta. Diúltaigh duit féin agus, lán de spiorad na trócaire, déan cónaí i ríocht na beannaitheachta neamhaí! |
O Son of Spirit! Burst thy cage asunder, and even as the phoenix of love soar into the firmament of holiness. Renounce thyself and, filled with the spirit of mercy, abide in the realm of celestial sanctity.
39 |
O Chloinn An Duslaich! Na bi sàsuichte le suaimhneas an là their seachad is na cum bhuat fhèin fois shìorruidh. Na suaip gàrradh an t-sòlais bith-bhuan airson cruach-duslaich an t-saoghail bàsmhoir. Eìrich suas as do phrìosan a dh'ionnsaigh nan cluaintean glòirmhoir shuas agus bho do lann bàsmhoir dean iteag a dh'ionnsaigh flaitheanas nan eilthireach. |
|
A Ghin Na Luaithe! Ná sásaítear tú le sócúl an lae a imíonn tharat ná ná baintear suaimhneas síoraí díot! Ná malartaigh gairdín an aoibhnis shíoraí ar luaithreach an tsaoidl bhásmhair. Ardaigh ó do phríosún go dtí léanta glórmhara na bhflaitheas agus téigh ar eitilt ó d’éanadán básmhar go dtí parthas an Do-Chuimsithigh. |
O Offspring of Dust! Be not content with the ease of a passing day, and deprive not thyself of everlasting rest. Barter not the garden of eternal delight for the dust-heap of a mortal world. Up from thy prison ascend unto the glorious meads above, and from thy mortal cage wing thy flight unto the paradise of the Placeless.
40 |
O Mo Sheirbhisich! Leig thu fhèin bho sgaoil bho chuibhrichean an t-saoghail seo agus fuasgail thu fhèin bho phrìosan t'fhéinealachd. Gabh an cothrom oir cha tig e tuilleadh. |
|
A Sheirbhíseach! Saor tú féin ó chuibhreach an tsaoil seo agus scaoil d’anam ó phríosún an nádúir dhaonna! Tapaigh ar an deis atá agat óir ní thiocfaidh sí chugat arís go deo. |
O My Servant! Free thyself from the fetters of this world, and loose thy soul from the prison of self. Seize thy chance, for it will come to thee no more.
|